Pjhay's Superlife

Ang Talang Buhay ni Pjhay Lacebal____ Unang Yugto: Ang Pamilya____ Ika-17 ng Disyembre, Taong 1988, sa lalawigan ng Bacoor, Cavite, nakatira ang mag-asawang Jimmy Lacebal at Daylinda Licardo. Sila ang aking mga mahal na magulang. Mga bandang ala-siyete ng gabi, nakaramdam ng pananakit ng tiyan ang ermatz kong nagdadalang tao, akala niya ay najejerbs lang siya pero eto na ang tamang oras at panahon upang ipanganak ang pinakahihintay nilang una at cute na cute na baby, buti nalang nasa bahay namin ang pamangking doktora ng ermatz ko na si Josephine. Tanging silang dalawa lamang ang nasa bahay naming munti, wala si erpatz dahil city secretary siya ng Mandaluyong at bukod pa doon ay isa din siyang magaling na abogado. Hirap na hirap ang ermatz ko ng iniire niya ako dahil napakalaki daw ng ulo ko. Ipinaglihi daw ako sa alimango kaya nga parang Jupiter ang ulo ko. Sa hirap niya sa pa-iire sakin, napasama tuloy ung ebak niya kaya medio nangangamoy daw ako. Masayang masaya si ermatz kahit nawarak yung singit niya, isa yun sa mga dahilan kung bakit dinala pa siya sa ospital. Ang ipinangalan nila sa akin ay Percival James. Nakuha daw yung Percival sa isang Knight noong unang panahon na taga-protekta sa kanyang mahal na ina. Yung James ay ipinareha lang sa pangalan ng erpatz kong si Jimmy. Sobrang excited ang mga magulang ko dahil matatawag na silang mga magulang. May pamilya na silang nataguyod. Makalipas ang ilang lingo, pinabinyagan nila ako sa Our Lady of Queen of Peace Parish Church sa Queensrow East Molino Bacoor Cavite na inilipat na sa Queensrow West kung saan kami naninirahan ngayon. Hindi na ako nasundan kaya nagging spoiled ako sa mga magulang ko. Lahat ng gusto nakukuha ko kaagad, lahat ng kinakain ko ay masusustansya at masasarap. Isang Meat Dealer ang ermatz ko kaya lagi ako nakakakain ng Karne ng Baboy at madalas lechon pa nga eh., dati kasi opisyal na siya sa Philippine Navy kaso umepal ang erpatz ko kaya pinaalis siya para magbantay nalang sa akin. Nung mga 4 years old ako, natatandaan ko pa na madalas ako sumasama sa ermatz ko sa paghahanap ng baboy sa tambakan. May insidente ngang nangyari na nawala ako at napunta na ako sa damuhan, iyak ako ng iyak noon, pawis na pawis at tulo uhog pa. Hindi ako tumigil sa kakasigaw ng MOMMY!! Makalipas ang kalahating araw na walang tigil na uhog, takot at iyak ay natagpuan din nila ako sa basurahan na pinagkakatuwaan ng mga basurero. Sabi nila Mama’s Boy daw ako, sa tingin ko siguro nga dahil narin siguro hindi ko madalas makasama ang erpatz ko at bihira ko lang talaga siya nakakabonding. Strict, Disciplinarian at Perfectionist si erpatz. Gusto niya maging Honor Student ako lagi. No grade will be lower than 85 daw. Bawat 90 and above na grade ko ay may kapalit na reward. Laruan, Damit o Itetreat sa mga mamahaling restaurant. Inenroll ako sa Saint Framcis of Assisi College System noong 6 years old ako. Diretso prep kaagad, without knowing on how to read and how to write. Ang alam ko lang noon ay kung paano makakapa-identify ng shapes, coloring, connecting the dots and tracing. Si Ermatz ang First teacher ko, tinuruan niya ako kung paano magdasal ng mataimtim, kung paano gumalang sa nakakatanda, kung paano mag toothbrush, kung paano tumae sa dyaryo at iba pang bagay na naaaply ko hanggang ngayon. Naging object of laughter ako nung prep ako dahil para daw akong isang daga na pinapalibutan ng maraming pusa. Lagi ko pa kasama si “MOMMY” sa school mula pagpasok hanggang pag-uwi. Hindi ata natuwa si erpatz sa grades na natanggap ko, hindi pa daw sapat, kaya hindi siya umatend ng graduation ko nung prep ako. Ka-close ko nung kabataan ko si Billy Joe, pinsang buo ko siya, sa lahat ng kalokohan, paglalaro, paglalakwatsa at pakikipagrambulan, kami ang laging magkatambal. Ako yung batang gusto lagi ng laro, lakwatsa at bili, dala lang yun ng pagiging only child ko, mahirap din pala, minsan nga naiinggit ako sa pinsan ko dahil kahit wala silang mga laruan, magagandang, damit at puro luho eh masaya parin sila dahil may kuya siyang magtatanggol sa kanya pag inaapi, maglalambing pag malungkot ka, magpapatawa pag nababagot at dadamay sa mga poblema. Ako. Sinasarili ko nalang yun, minsan kinakalimutan ko nalang o pinapasadiyos. Lagi kong dinadasal na “Papa Jesus, Bigyan nio po ako ng kapatid, nalulungkot po ako”. One time, May katulong kaming pina-ampon samin yung anak niya, yung asawa ng katulong naming ay driver naming at yun iba niyang anak ay katulong din. Nagkasakit yung pina-ampon samin at nagkabakekang ang buong katawan kaya sinauli nalang namin, umaabuso narin kasi yung mga biological parents ng inampon ni ermatz. Narealize ko na ok na siguro na ako nalang, mahirap din pala ang may kahati sa pagmamahal. _____Ikalawang Yugto: Ang Mga Kababata_____ Madalas kami maglaro ng patintero at tamaang tao sa hapon ni Billy Joe at Taguan sa gabi kasama yung iba pa naming mga katropa sa kalye. Tuwing makakakita kami ng puno na ma bunga ng mga bayabas, mangga, macopa at aratilis ay inaakyat naming yun at inuubos naming ang lahat ng bunga ng puno, binebenta naming ito sa mga kalaro naming para makaipon kahit limang piso. Gusto kasi naming bumili ng Power Rangers na Sword at Gun. Dati kasi we were also dreaming that we were superheroes. Usong uso pa kasi nun sina shaider, mask rider at yung Power Rangers. Natatandaan ko pa nga na may bulok na van sa sa tapat ng bahay naming, yun ang ginawa naming horror house. Sa halagang piso tatakutin namin yung mga mas bata samin, namana lang naming yun sa mga kaibigang kuya namin. Bata palang ako, nangangarap na ako makapunta sa America, tuwing makakakita ako ng eroplano, tinatanung ko sa sarili ko na “maganda siguro sa America kasi madaming ulap, madaming ibon at nasa itaas ng pilipinas. Pero paano kaya yun edi mahuhulog yung mga amerikano kasi nasa ulap sila?”. Masyado talagang malawak ang imagination ko. Sabi ko nga dati na kung magkakapower ako gusto ko yung teleportation at invisibility. Sa Woodridge College ako pumasok nung nag grade-one ako, isa iyung exclusive school sa Molino Bacoor Cavite. Noong una, naninibago pa ako kasi napakadaming tao, nahihiya ako sa kanila dahil English speaking pa yung iba, samantalang ako wala pang kamuwang muwang sa salitang ingles. Madalas ako pagalitan ni Ms. Ludy, ang aking advisor na parang salabat, loving siya pero very strict. Naaalala ko pa nga nun, may ka-close ako na ang pangalan ay mark gil, ninakaw niya yung pencil case nung kaklase ko, hindi kami pinalabas nung advisor namin hangga’t walang umaamin, eh nagkataon na natatae na talaga ako, as in, yung pwet ko nakaangat na sa upuan at nagkukrus na yung mga binti ko at yung pawis ko ay butil butil ng lumalabas, so nag volunteer nalang ako na ako ang kumuha ng pencil case para matapos na ang argumentong ito at makatae na ako ng mapayapa. Ayun umamin din ang kaibigan ko, nakonsensiya siguro. Ako na naman ang bida at yun ang nagging simula ng pagkakaroon ko ng maraming kaibigan, pero hindi lahat sila ay gusto ako, marami paring ayaw sa akin. Naisip ko tuloy, siguro insecure lang itong mga ito, cute kasi ako eh at maraming chicks. Tuwing uwian, nahihiya ako magpasundo dahil yung oner ang pinapansundo sa akin. Ok lang sana kung yung oner na matino at hindi maingay ang takbo kaso yung oner na pinapangsundo sa akin ay tura-tura na, pwede ng pang junkshop at bukod dun may kasama pang mga baboy sa likod ng oner, pagkukuha kasi ng baboy yung ermatz ko sa tambakan ay dinadaanan na din nila ako sa school. Inaasar tuloy ako ng mga kaklase ko. There was a time, kakauwi ko lang sa bahay at naglaro ako sa horror van sa tapat ng bahay namin, umakyat ako sa bubong ng van kasi babarilin ko sana ng watergun si Billy Joe, nabaril ko naman siya nung dumaan ako kaso sa sobrang kakatawa ko at pagulong-gulong ako sa bubong ng van eh nahulog ako at yung baba ko pa ang nauna, ang laki ng sugat ko sa baba, tuloy inasar akong babalu ng mga kaklase ko sa school dahil may benda ako sa baba. Ayan, nakarama tuloy ako, ang sutil ko kasi at napaka sadista, that’s the time ng maniwala na ako sa kasabihang “do unto others what you want others do unto you”. Marami akong kapilyoha nung grade-two ako, akalain nio ba naman na nung inasar akong kulay ko daw ang pwet ng kaldero eh napikon ako, ang ginawa ko habang nakaupo sa may bench yung mga “bullies” eh tinumba ko yung kanin baboy sa drum papunta sa kanila., hehehe.. at least nakaganti na ako sa mga lokong yun. May pagka-pikon kasi ako at talagang palaban ako, ayoko ng naaapi ako ng ibang tao. Alam niyo ba na sa edad na eight ay memorize ko na yung capitals ng mga bansa sa buong mundo, pati yung flags, language at history, mahilig kasi talaga ako magbasa ng mga Atlases at Gazeeters. Pag wala akong magawa, nagdodrowing ako ng mga anime characters, cartoon characters, nature, places pati tao, sabi nga nila may pagka-artistic ako dahil tuwing nagpapasa ako ng project ay 100 ang madalas kong nakukuha dahil sa creativity, style at resourcefulness. First crush ko ay si Katrina Concepcion Ferrera, taga Soldiers 4 sa Molino, Bacoor, I was in love with this girl, 9 years old palang ako, binibigyan ko siya ng mga love letters, nung valentines day nga nun dun ako unang kinilig dahil yung binigyan ko siya ng gift na “choknut” kiniss niya ako sa chicks ko at sabay hug! I think I’m in love but that love lasts noong nagmigrate na sila ng family niya sa states. Isa yun sa mga panahong napakalungkot ko. _____Ikatlong Yugto: Ang Tunay na Kaligayahan_____ Grade-3 ako nung magdesisyon ang ermatz ko na mag schoolbus nalang ako para hindi na siya nahihirapan sa paghatid sundo sa akin. Madalas kasi ako late pumapasok sa school, kase biruin nio ba naman na nag-siswiming pa ako sa balde kapag naliligo, habang nakabukas yung shower. Tuwing umuulan nga, lalo na pag malakas, nag siswiming din kami sa krik kasama ko si Billyjoe kaya siya ginalis pati yung nga hito at yung mga lumulutang na jerby. Gumagawa kami noon ng bankang gawa sa tsinelas at tutusukan naming ng stik ng barbecue sa gitna at nilagyan pa namin ng flag, kaya nga lahat ng tsinelas sa bahay naming ay may butas sa gitna. Pabilisan kami ng bangka sa kanal pauntang krik at ang mahuhuli ay magsiswiming sa kanal ng mag-isa habang nakahubad, as usual, ako ang laging huli, pano ba naman eh hi-lander na tsinelas ang ginagamit ko pero bumabawi naman ako sa pabilisan ng takbo. Bata palang ako kilometro na ang tinatakbo ko, mabilis talaga ako tumakbo. Isa sa mga hindi ko makakalimutan nangyari sa akin nung grade 3 ako eh yung napatae ako sa service namin, ako kasi ang pinaka huling hinahatid nng driver. Para hindi mahalata nung mga kasama ko sa bus eh ako ang unang nagtanung kung anu yung mabaho at ako ang nagsisimula ng ingay at tuwing nauutot pa ako sinasabi ko “oh, kaninung celphone ang nag be-beep”, very defensive ako at expert talaga ako sa mga excuses kaya nga gusto ko maging abogado balang araw. Hindi ko napansin na may jerbox na palang mamasamasa sa upuan ko, umisip ako ng paraan para hindi ako ang mapagbintangan, binuhos ko yung baon kong cologne sa shorts ko at sa buong katawan, nilalangaw na kasi ako at talagang hindi na papapigil pa, hinila ko yung isang grade one pupil na napakatahimik papunta sa upuan ko at inupo ko siya dun. Nung tumayo siya lalong nangamoy dahil dumikit ung mamasamasang jerbox sa shorts niya, siya tuloy ang napagtripan at nakaligtas naman ako, nanahimik nalang ako sa upuan sa likod at nagmeditate, pinagdadasal ko nalang na sana isuka ko nalang yun. May pagkapraning talaga ako at kung anu-anong katrip-trip ang naiisip ko para lang makaiwas sa katotohanang ayokong aminin. Maligaya ako, halata sa mga nigiti ko pero hindi ako masaya na dinamay ko pa yung ibang tao, mahirap kasi malagay sa alanganin, mas napipili natin yung masama para sa ikabubuti sa mata ng mga tao kesa sa kabutihan na ikakasama natin sa mata ng diyos. Sabi nga ng mga tito at tita ko, napakasadista ko daw, yung mga laruan ko nga sinusunog ko minsan, nililibing, binibitay, sinasagasaan at chinachop-chop, feeling ko director ako ng isang pelikula at isang action-suspense ang ginagawa kong pelikula. Nabago ang pananaw ko sa buhay, hindi sa mga sermon na natatanggap ko sa ermatz at erpatz ko, hindi sa pang-aasar ng mga kaklase ko at sa mga pananakot ng mga kapitbahay ko kundi sa pagka-realize ko na lahat ng ginagawa kong hindi maganda eh bumbalik lang din sa akin, lalayuan ka pa ng mga kaibigan mo at kasusuklaman ng ibang tao, I try to change yung mga pagsusungit, pagsusuplado, pagkasutil, pagkamaloko at pakikipagbakbakan. Minsan kasi parang ang hirap labanan ng tukso, tao lang tayo at hindi perpekto pero naniniwala ako na pwede natin gawing perfect ang ginagawa natin kung gugustuhin lang talaga natin at ipapasadiyos ang mga pagkakamaling nagagawa natin o nagagawa natin sa iba. Simula nun, yung pakiramdam ko, parang lagi akong masaya na ok ang lahat, walang kaaway, walang gulo, walang epal at walang malas. Ako yung tipo ng tao na napakamatulungin kahit hanggang ngayon lalo na sa kaibigan, hindi ako humihingi ng kapalit o serbisyo, basta two-way relationship at hindi unfair sa kapwa, ok pa sa olrayt, binubuhos ko yung kakulangan ko sa kapatid sa mga kaibigan ko, tinuturing ko ng parang kapatid lalo na pagbespren ko.Yung pera kasi kahit maubos hindi ako mamamatay, hindi bigdeal sa akin yun. Samantalang ang kaligayan at kasiyan at yung dahilan ng bawat ngiti sa mga labi natin, lunas na sa mga sakit at makakapagpahaba pa ng buhay natin. Hindi man marami ang friends ko pero yung kapiranggot nay un ay yung mga “the Best” na, sila yung mga gintong nahalo sa bato. Ayoko kasi magising ng isang araw at marerealize na masyado pala akong nabusy sa pangongolekta sa mga bato at hindi nakahanap ng ginto. Maliit man ako pero napakalaki ng puso sa mga taong ayus para sa akin, gusto ko marananasan din nila yung mga bagay na nararanasan ko. Bakit ba kasi napaka unfair ng buhay at ng tadhana, bakit ba hindi nalang ginawang pantay ang lahat? Siguro mas magiging masaya tayo kung wala nalang poblema, pero parang imposible yun, basta maging mabuti kalang at lalapitan ka ng swerte, pero pag nagging masama ka, kamalasan ang katapat mo.

ayun..

A pleasant day to you and welcome to my blog.I am Pjhay Lacebal, 18 from Bacoor Cavite. An only child of a lawyer and a military woman. A Cebuano cutie who lives for love and passion. I know who’s cute and I know whose not, I know whose pretending and I know who’s conceited. I am driven and ambitious...I am totally self motivated to succeed... I am actively working to achieve what I want... I am skillful in many area...I am a natural predator with strong instincts... I am a positive person who does not entertain negative way of thinking. And more than a little demanding... I am creative, energetic, and an extremely powerful force... An outdoor type at night who likes parties, gigs, clubbing, barhopping, strolling, meeting new friends and dating with some girls, I a also an indoor type of person who like to lie in bed the whole day, who likes to eat chocolates and pizzas while surfing the net or watching DVD while listening to my ipod, I maybe weird, boring type of person, a sarcastic but not plastic, a simple man whose absurd in nonsense people ...I like animals and relate to them better than people for they don’t criticize me or judge me without knowing my true colors...I tend to have an explosive personality, but also a good sense of humor when talking to senseless people...People sometimes see me as arrogant or a know it al person but I’m not...I tend to be a bit of a loner, though I hate to be alone. I can be a real intellectual powerhouse. Chances are that my mind is almost constantly engaged by one fantastic thought or another. Because I'm the kind who is highly creative, keeping up with I can be like riding an intellectual roller coaster. But my zest for life usually goes beyond your own big ideas and endeavors. I can take real pleasure in helping others to reach their dreams as well as I reach mine, I want to feel to my friends what I feel and vice versa. I can be a wonderful coach, brother and mentor to help people attain their goals in life. I seem to know how to bring out the best in people. In relationships, my type is known for deeply valuing your commitments. Not the kind to be an open book, I'm often hesitant to share my feelings with others - especially in the early stages of a relationship. I may take a long time to admit the depth of my feelings for someone. It may also take some coaxing to get me to share personal details about my life. My Intellectual Type is Visual Mathematician. This means I am gifted at spotting patterns both in pictures and in numbers. These talents combined with my overall high intelligence make me good at understanding the big picture, which is why people trust my instincts and turn to me for direction especially in the workplace. I'm an easygoing and open minded guy with an uninhibited sense of adventure. I believe you get back what you give out so I have nothing but respect and kudos for others when it comes to whatever differences we may have; I may not agree with you but I will still respect you and I expect the same in return. I have no patience for liars, fakes and flakes. I am open to mostly anyone who wants to be my friend... someone funny and can carry a conversation... someone who I can share life with... you need not to pretend to be someone you aren't... just be yourself and that would be enough.. Hoping to find and be with the person that would make me utter the words "When I met you, it was like a warm breeze that suddenly came in my life... You have been the reason I survive... With you, I'll never be lost again..." Many of us spend most of our time thinking of the past, brooding on the bad experiences, dwelling on past laurels, or planning, looking forward to and worrying about the future. That was bad, I wish it didn't happen. I shouldn't have done that. That was good, wish I could have it again. Wow it was wonderful, let me live through it in my mind again and again. Something good is coming, can't wait. Once it comes, life would be better. But something bad is approaching, what should I do, how I should handle it. Things are fine now, will something go wrong soon? The list goes on. In doing all that, we are making the big mistake of losing what is the most important of them all - the present. What's past is over. We can't change it. Enjoy the sweet memories. Let the bad experiences be a valuable lesson to us. Learn from them. Plan for the future. But don't dwell too much on it. Life is unpredictable, and we have no idea what is going to happen next. When it comes, it comes - the future will take care of itself. What really matters is the present, because we are living it right now. Make the fullest use of it. As some people say, the past is history, the future is a mystery. And now? Well, it's a gift, that's why it's called the present. Live your life to the fullest man!!!! Cheers!!!! So friends.... good or bad. If you happen to meet me or met before, pls add me here in my friendster account.....stay happy aight? I'd also like to find a someone whom I can share my deepest secrets and fantasies with. How can we begin? Perhaps we may share dinner, a movie, a walk, or just a talk. Getting to know you, above all, is what makes us enjoy the future of what might yet come. I'm looking for just one. Who's up for an exciting adventure??? If you think Inside, I am truly a gentleman and a sweet person. Someone you can relax with during the daytime, I am young man who came out of the shadows with no past and an uncertain future. Remain positive with my so-called-Forrest-Gump-optimism attitude, never allowing myself to be complicated. I am passionate man who has a few words. A mushy lover, sweet, caring and a loving friend. An outspoken man who is joyful and optimistic person. Appears "problematic" in the eyes of the others, unpredictable sometimes. I am occasionally has a hard time coping with frustration and, as a result, can become depressed over trivial matters. Although I remain silent, I have strong feelings for. I am a gentle, honest person who seems to care more of the others than of myself. Looks spirited, feisty, independent and lively young man with the ability to touch people's hearts. Open and honest with my feelings, I am known to act on impulse rather than reasoning. Driven by my ambition, I can be difficult at times... Although I seem to be uncaring and frivolous at first glance, in reality I am sensitive and serious Loathes responsibility there are moments in life when you miss someone so much that you just want to pick them from your dreams and hug them for real! When the door of happiness closes, another opens; but often times we look so long at the closed door that we don't see the one which has been opened for us. Don't go for looks; they can deceive. Don't go for wealth; even that fades away. Go for someone who makes you smile, because it takes only a smile to make a dark day seem bright. Find the one that makes your heart smile. Dream what you want to dream; go where you want to go; be what you want to be, because you have only one life and one chance to do all the things you wants to do. The happiest of people don't necessarily have the best of everything; they just make the most of everything that comes along their way. Don't count the years--count the memories. I am willing to be part of your life and let’s make it like a rainbow. Hope we will be good friends and I promise that I will give my best shot to show you the real me! Thanks for the little time you spend reading my profile, I deeply appreciated it, my number is 09052644329, ciao..
plese add me sa friendster


pjhaylii@yahoo.com.ph
pjhayliii@yahoo.com
pjhayliv@yahoo.com
mypjhay@yahoo.com

or simply click this link

http://www.friendster.com/43345187